Babcine metody zawsze skuteczne

1 komentarz

Mam dużo przepisów z rozmaitych notatek, które niejako odziedziczyłem po Babci. Sięgam do nich często, choć niektóre (jak przepis na pieczenie chleba) raczej pozostaną niewykorzystane.
Ostatnio sięgnąłem (choć powiem szczerze i z przykrością, że bez większego przekonania) po przepis rzekomo pomocny w nagminnym zapaleniu spojówki i rogówki.
Pacjentka męczyła się z tym uciążliwym problemem ponad półtora roku. nie pomagały antybiotyki, krople, ziołowe okłady, przemywanie. Ot, problem.
Postanowiłem spróbować sokoterapii zgodnie z Babcinyni notatkami. Pomogło. Przyznam szczerze, że jestem zaskoczony. To znaczy wierzę w przepisy mojej Babci, wielokrotnie dowiodły swojej przydatności. Ale jakoś tak te uciążliwe zapalenia wydawały mi się odporne na coś tak prostego (?!) jak sokoterapia A jednak.
Dla zainteresowanych przepis:
Szklankę kwiatu bzu czarnego zmielić na proszek, wymieszać dokładnie z podwójna ilością miodu gryczanego. Ssać po czubatej łyżce 3 razy dziennie.
Jednocześnie przyjmować połowę szklanki wody z dodatkiem soków (po łyżce stołowej):
– z malin
– z dzikiej róży
– z aronii
– z jagód
Miksturę sokową wypijać trzy razy dziennie, można nią popijać miód z kwiatem bzu.

Kolejne oleje do kolekcji

Dodaj komentarz

Zrobiłem kolejne oleje. Dostałem przepisy od Pacjentów w Zielarni i postanowiłem spróbować. Wszystkie przygotowywałem zalewając zioła gorącym olejem i odstawiając na 10 dni.
Efekty poniżej:
– olej czubrycowy – czubryca do doskonała przyprawa pochodzenia bułgarskiego. Do zrobienia oleju użyłem czubrycy z firmy Dary Natury, która to firma używa cząbru górskiego, zdecydowanie bardziej aromatycznego niż ogrodowy. Jeśli ktoś ma możliwość przywiezienia sobie czubrycy z Bułgarii polecam – tamtejszy klimat i warunki glebowe sprawiają, że jest ona o wiele bardziej aromatyczna. Proporcja czubryca 30 gram, olej z pestek winogron – 250 ml. Wyszedł przepyszny. Zmieszane go ze śmietaną użyłem nietypowo bo do mizerii. Efekt więcej niż zadowalający. Polecam osobom mającym problemy z trawieniem, szczególnie jeśli są związane z zaburzeniami wydzielania żółci.

– olej chilli – 60 gram przyprawy na 250 mililitrów oleju ze słonecznika. W zamierzeniu miał być ostry i taki rzeczywiście jest – choć to kwestia preferencji, mam znajomych którzy jedzą rzeczy tka ostre, że dla mnie osobiście niejadalne. Wczoraj dodałem go w większej ilości do krupniku. Grzeje aż miło. Dobry sposób dla osób, które źle znoszą zimną. Dla mojej żony, która z powodu niskiego ciśnienia ma problemy z marznącymi dłońmi – rewelacja.

– olej ziołowy – po łyżce czubatej zmielonych na proszek ziół: lubczyku, papryki ostrej o słodkiej, imbiru i pieprzu czarnego. Wszystko zalewamy olejem rzepakowym w ilości półtorej szklanki. Smak, hmmm… ciężko określić, taki słono ziołowy, bez rewelacji jak dla mnie. Dziś wieczorem zamierzam użyć go do marynowania mięsa drobiowego.

Krótka przerwa

Dodaj komentarz

Wpis o leczeniu ran z wykorzystaniem miodu zaowocował kilkunastoma mailami. Niestety z przyczyn, nazwijmy to osobistych, na dzień dzisiejszy nie jestem za bardzo w stanie prowadzić korespondencji, zawieszona zostaje również do końca tygodnia działalność Gabinetu Porad Zielarskich.
Wszystkich zainteresowanych przepraszam i proszę o wyrozumiałość. W dwóch – moim zdaniem – najpilniejszych przypadkach odpisałem, reszta korespondencji musi niestety zaczekać.
Poruszę tylko jedną kwestię, okłady miodowe na rany, bynajmniej nie składają się z samego miodu. Powiem więcej – ze względu na zjawisko osmozy, zbyt duże stężenie miodu w roztworze może wręcz być przeszkodą w gojeniu.

Sos i majonezy

2 Komentarze

O dawna w kuchni używam sos wykonywany w następującym połączeniu:
Sos: (podstawowa proporcja)
2 łyżki majonezu
2 łyżki keczupu
1 łyżka musztardy
1 łyżka soku z ananasa
1 łyżeczka runu lub 1 łyżka czerwonego półsłodkiego wina
Proporcje można zmieniać w zależności od potrzeby uzyskania smaku: ostrzejszy – musztarda, łagodny – majonez, kwaskowy – keczup, słodki – ananas
Całość zmieszać dokładnie. Sosu używam do sałatek, surówek, dresingów a nawet zamiast śmietany do przygotowania pure.
Zarówno majonez jak i keczup wykonuję samodzielnie. Dziś będzie o majonezach. W kupnych jest więcej konserwantów, niż ktokolwiek nieobeznany mógłby przypuszczać. To zresztą technologiczna konieczność. Kto myśli, że jest inaczej, niech przygotuje majonez domowym sposobem i postawi go w słoiku na szafce. Zapewniam, że efekt będzie ciekawy – tylko proszę czasem go już wtedy nie jeść!
Opinie o tym, że majonez to tylko kaloryczny dodatek to zarówno prawda jak i mit. Rzeczywiście te sklepowe s niewiele warte. Ale jeśli wykonamy majonez domowym sposobem używając dobrej jakości octu, oleju i musztardy to stanie się zdrowym dodatkiem w naszej diecie.
Duże znaczenie ma tu rodzaj oleju. W grę wchodzą jedynie oleje tłoczone na zimno z pierwszego tłoczenia czyli nierafinowane. Tylko majonez wykonany na takiej bazie będzie posiadał właściwości przeciwzapalne, przeciwmiażdżycowe oraz żółciopędne czyli ułatwiające trawienie.
Testowałem robienie majonezów z następujących olejów:
– oliwa
– olej z pestek winogron
– olej słonecznikowy
– olej z pestek dyni
– olej z orzechów włoskich
W trzech ostatnich przypadkach dodawałem do zrobionego majonezu po łyżce zmielonych ziaren tożsamych z olejem.
Moje wrażenia:
Majonez wykonany z oleju słonecznikowego z dodatkiem zmielonych ziaren słonecznika jest jak dla mnie zbyt gorzki. Jest to goryczka bardzo dominująca, wręcz ciążka do skojarzenia ze smakiem słonecznika. Nie mniej jednak doskonal sprawdził się w przypadku mojego Taty, który po usunięciu woreczka żółciowego ma problemy trawienne.
Majonez z oleju dyniowego z dodatkiem zmielonych pestek z dyni jest doskonały do sałatek i surówek, jest przy tym wyjątkowo aromatyczny.
Majonez z oleju z orzechów włoskich z dodatkiem zmielonych nasion orzecha jest w smaku orzechowo-gorzki, dominujący w połączeniu z surówkami sprawdził się kilkukrotnie u osób mających problemy ze zbyt wysokim poziomem cholesterolu.
Zapraszam do eksperymentów.

Miód na rany

1 komentarz

Dzisiaj o pierwszym przypadku z jakim miałem do czynienia w Gabinecie Porad Zielarskim, zaraz po rozpoczęciu mojej działalności.
Zgłosiła się 84-letnia Pacjentka cierpiąca na owrzodzenia żylakowe podudzi, które objęło obie nogi od połowy stóp do wysokości uda. Były to głębokie zmiany, pacjentka była pozbawiona skóry i warstwy podskórnej na całym zmienionym chorobowo fragmencie nóg.
Leczenie trwało w tym momencie ponad 15 lat (wymaz wykazał gronkowca złocistego), stosowano na zmianę: antybiotyki, Balsam Szostakowskiego, okłady olejowe, ozonowanie, pijawki. Po chwilowej poprawie, następowało każdorazowo pogorszenie. Dodatkowo Pacjentka cierpiała na nadciśnienie i miażdżycę.
Zaleciłem spożywanie mikstury pyłkowo miodowej, którą Pacjentka popijała szklanką naparu z kwiatu kasztanowca.
Jednocześnie rana była 3 razy dziennie przemywana roztworem wodnym na bazie miodu ze spadzi iglastej, na noc natomiast nakładana była maść gojąca.
Efekty były zaskakujące. Już po dwóch dniach zaognione miejsca zmieniły barwę na jaśniejszą a po tygodniu rana przestała się „ślimaczyć”. Po dwóch miesiącach rana zasklepiła się w znacznym stopniu.
Ostatecznie po ponad siedmiomiesięcznej kuracji rana na prawej nodze zagoiła się całkowicie natomiast na nodze lewej pozostały jedynie dwie niewielkie ranki wielkości monet pięciozłotowych, które zagoiły się po podaniu maści ze streptomycyną.
Dlaczego o tym piszę? Otóż miałem dziś rano przyjemność rozmawiać z zaprzyjaźnionym (i dosyć już wiekowym) pszczelarzem. Była to typowa dyskusja o wszystkim i o niczym. I jakoś tak zeszło na zastosowanie miodu w lecznictwie. Usłyszałem dzięki temu ciekawą historię. Zaraz po wojnie, szwagier mojego rozmówcy skaleczył się siekierą w nogę. Rana była dość głęboka i pomimo zdezynfekowania i zszycia ślimaczyła się i nie chciała goić. Poproszono o pomoc radzieckiego lekarza, stacjonującego w okolicy ze swoja jednostką. Zalecił on gotowanie czosnku, odstawianie go na kilka godzin a następnie mieszanie z miodem i okładanie rany. Kuracja okazała się bolesna ale bardzo skuteczna. Rana wygoiła się.
Ta właśnie opowieść z czasów powojennych przypomniała mi moją pierwszą Pacjentkę oraz utwierdziła w skuteczności miodowych kuracji.

Ciekawe działanie różnych wynalazków

3 Komentarze

Na początek życzę wszystkim Czytelnikom dużo zdrowia oraz wszelkiej pomyślności w nowym, 2014 roku.

Tym razem będzie o rozmaitych wynalazkach o których już pisałem ale które wywołały ciekawe reakcje u osób stosujących.

Wino lawendowe – na znajomą podziałało silnie nasennie. Po wypiciu przysnęła przy wigilijnym stole. Takie działanie jest nietypowe. Owszem wino lawendowe według przepisu, który podawałem – ułatwia trawienie, działa rzokurczająco i łagodnie uspokajająco ale tak silnie nasennie? Spotkałem się z tym po raz pierwszy.

Nalewka propolisowa – zgłosił się do naszej Zielarni Pacjent, który po posmarowaniu się na przedramieniu (w celu zaleczenia a raczej zdezynfekowania głębokiego rozcięcia) dostał silnego uczulenie w wyniku którego na przedramieniu pojawiły się bąble przypominające uczulenie. To tylko kolejny dowód na to, jak silnym preparatem jest nalewka z propolisu i jak ostrożnie należy się z nią obchodzić.

Nalewka z eleuterokoka – na jednego z Pacjentów podziałała silnie hipotensyjnie, co jest działaniem – w tym konkretnym przypadku – bardzo rzadkim. Działą pobudzająco, odpornościowo. Znam sobę, która pijąc tylko łyżkę dziennie funkcjonowała „na wysokich obrotach” do wieczora i miała problemy z zasypianiem. To również działąnie nietypowe. Jak widać, może się również zdażyć oddziaływanie „w drugą stronę”.

Konfitury anyżowe – zgłosiła się do mnie Pani cierpiąca od długiego czasu na zalegającą wydzielinę. W ramach preparatu odksztuszającego poradziłem niezawodne konfitury malinowe z miodem spadziowym i mielonym anyżem. Mikstura w tym przypadku wywołała tak silny odruch kaszlu, że Pacjentka miała nie tylko problemy z funkcjonowanie i skarżyła się na bóle okolic przyżebrowych (naciągnięte mięśnie od kaszlu) ale również, mimo spożywania mikstury ostatni raz jeszcze przed 17.00, odruch kaszlu utrzymywał się u niej aż do godziny 23.00, co uniemożliwiało sen. Na szczęście w połączeniu z dużą ilością spożywanych płynów mieszanka szybko okazała się skuteczna i można z niej było zrezygnować.

Ocet estragonowy – moja znajoma po jego spożyciu zrobiła na jego bazie sos) dostała czerwonych plam na szyi i ramionach. Pojawiały się każdorazowo po jego zażyciu. Co ciekawe, używa w swojej kuchni rarówno estragonu jak i rozmaitych octów. Do zrobienia octu estragonowego użyła octu jabłkowego włąsnej produkcji.

Dlaczego o tym piszę? Napewno nie po to by straszyć. Chciałbym tylko pokazać, że raparaty ziołowe, ze względu na swój złożony skłąd, nie tylko leczą, miewają takż eliczne „efekty uboczne”, niekiedy groźne.
Co pozostawiam pod rozwagę wszystkim miłośnikom ziołowych eksperymentów.

Wino lawendowe

1 komentarz

Dzisiaj w ramach porządkowania przedświątecznego w kuchni zlałem do buteleczek (250 ml) wino lawendowe. Często stosuje je jako podarunek dla znajomych w okresie właśnie przedświątecznym.
Kieliszek wypity przed posiłkiem doskonale poprawia trawienie. Polecam raczej wstrzemięźliwość w jedzeniu, jeśli jednak nie potrafimy się powstrzymać, polecam ten specyfik.
Robi się go następująco:

Składniki:
10 łyżek suszonego kwiatu lawendy
5 łyżek suszonego owocu kolendry
3 łyżki suszonego owocu anyżu
2 litry czerwonego wytrawnego lub półwytrawnego wina
250 mililitrów dobrej zbożowej wódki

Całość ziół wsypać do słoika, zlać alkoholami. Zakręcić i odstawić na dwa tygodnie. Po tym okresie przefiltrować wino i rozlać do butelek.

Older Entries